Im SUPER K no more

Yah right. Im not “SUPER” anymore.

May mga sitwasyong ngayari sa buhay ko na nagpa-ikot muli sakin ng 180 degrees. Sorry na. Ilang aspeto lng naman sa buhay ko. Hindi lahat. Im still the same old “funny” Cookai.

Madami lang talagang ngyari. Enjoy naman.

New set of friends.

Binabati ko nga pala sila, hello aikee, dax, chands, ginela!

Alam ko ding pinaguusapan ako ng mga tao, pero, I really don’t care. Expected ko na din yun, haha… pero nagulat padin ako kahit papaano nung nalaman kong “pinagusapan” na nga ako. Fonny talaga, pero wag kayong mag-alala. Ako padin to. ^_^

Try niyo minsang sumama sakin, malalaman niyo. Marami lang talagang ngyari this past few weeks. Paulit ulit ko yang sasabihin, kasi yun naman talaga yung totoo.

Ang masasabi ko lang, mas kilala nako ng mga kaibigan ko ngayon.

Dba Julie? Cha? Chands? Ginene? Aikee? Dacanay? Zhari?

At. Mas kilala ko na din ang SARILI ko. HAPPY RIGHT?

Happy ako ngayon, pero I still feel incomplete. Parang shallow happiness. Ma-pupunan ko din yan paglipas ng panahon.

Nakakatawa, ako dati yung taga bigay ng payo, ngayon, ako na binibigyan ng payo. Im not “super” anymore! Mahina din ako.

Nais ko magpasalamat sa mga taong binanggit ko kanina. Tanggap niyo ko. APIR! Salamat sa pakikinig sa mga kwento ng buhay ko. Sa nonsense topics at may sense na topic. Salamat sa oras. Sa lahat!

Kayo. Kayo ang SUPER!

Wag niyo akong guluhin

ha? para hindi ako malito. tapos na ko dito eh. tssss...

--cookai habang nagcocompute ng Utang sa load.

DR. LOVE (kuno)

Eversince nauso ang “LOVE” sa batch ko, naging DR. LOVE nako. Lahat ng close friends ko na namumroblema sa aspetong ito ay ako ang tinatakbuhan. Saakin nagsusumbong, nagkkwento, nagtatanong, naglalabas ng sama ng loob at higit sa lahat humihingi ng payo.

Nagbibigay naman ako ng mga sagot sa tanong nila, nagpapayo..

Pero lagi kong iniisip pagkatapos ko sabihin sa kanila ang mga payong iyon,

credible ba ko para don?
Effective kaya yung mga sinasabi ko sa kanila?

Nararapat ba akong MAGPAYO sa kanila.

Dahil ako mismo ay hindi ko pa na-aaply ang mga iyon sa aspeto ng pag-ibig. Hindi ko nararanasan ang mga bagay na naranasan ng mga mammroblema kong kaibigan. Ewan ko ba. Feeling ko, hindi ako nararapat para maging isang DR. LOVE. FAKE kumbaga.

Hainako. LOVE.
Bayaan niyo. Ma-aapply ko din ang lahat ng pinapayo ko baling araw.
Sabay sabay tayo maghintay.

NOTE:

Salamat lou sa pagpapaalala nag mag BLOG ulit ako. hahaha

Bitter Cookie

Note: thank you ate ade sa tulong sa pag-gawa ng Testi ko for the Jzone Bulacan Camp..

I’ve been a Christian for four years but for the past few months nahiwalay ako kay God. Nung time ding yun nagdecide ako na tumakbo for SK chairperson sa Saog, Marilao. I was proud and I didn’t ask God if that was what He wanted me to do. Basta nung sinabi nila na start na ng campaign sabi ko sige tatakbo ako. The campaign took most of my time. Hindi na ko nagka quiet time, hindi na nga din ako nagppray. Pero inexpect ko na mananalo ako. Nakaplano na nga lahat ng gagawin ko for SK. There was no doubt in my mind na mananalo ako. Kaya ayun, natalo ako. That was one of the biggest disappointments in my life. Sobrang napahiya ako. I was bitter dun sa nanalo. Bitter din ako kay God. Sabi kasi nila i-claim ko lang daw na mananalo ako. E ako naman si claim, kaya umasa ako, pero wala namang nangayri. My relationship with God stayed that way for months.

December last year, a friend that I have known for six years promised me that he would come home from another country. I’ve never met him personally. I was so excited because finally I could meet him. I talked to him during my birthday, which was December 1. After that I waited for his call telling me when he would be arriving. Pero January na hindi pa din siya tumatawag. Mas lalo akong nainis nung nagmiscall ako tapos nag ring yung phone. Ibig sabihin kasi nun, nandito na siya sa pilipinas pero di man lang siya nagtetext. Galit na talaga ko nun.
That night may nagtext sakin gamit yung number niya. Sabi, “who’s this?”. Lalo akong nainis. Who’s this daw! Tapos tinanong ko din siya sabi ko, “Is this Joseph?”. The next text message pierced my heart. His uncle told me that Joseph died almost a month ago. He had cancer. He was supposed to continue his chemotherapy here but the cancer had already spread. I can’t describe the pain I was feeling then. Naging bitter nanaman ako kay God. Hindi pa nga ako nakakaget over dun sa pagkapahiya ko nung eleksyon eto nanaman.

At that low point in my life I realized that I was a mess and I decided to go back to God. I started attending bible studies and dgroup in CCF ortigas. There I learned that God loves me and that He doesn’t allow things to happen just because he wants to hurt me. He allows painful things in my life so that I could learn and that I would draw nearer to Him. Slowly, my relationship with God was changed from a bitter one to one of the sweetest relationships I have. I became sensitive to His hand at work in my life. Through the help of my dgroup, I realized the reasons for the pains in my life. If I won the elections I wouldn’t have the time to join Jzone and camps. If I was given the chance to meet Joseph, maybe it would have been more difficult to accept his sickness and his death.

I thought God was out to hurt but instead He was there to shield me from more painful experiences.

The shallow understanding of who God is led me to think that He doesn’t love me, but as I dove deeper into my relationship with Him, I understood His great love for me. I found out that every single pain has a purpose, and that purpose would always be for my own good.
I am Cookai Talusan. I was a bitter Cookie, I was crushed and crumbled by God’s loving hands and I was made whole by the same hands of love. And as I stand before you, I can say that my life has never been sweeter. TO GOD BE ALL THE GLORY!!!

Mamita

nanay ko, happy nanay.

funny, mabait.

may tiwala kay cookai, ewan ko kay ate. haha joke lang ate...

dakilang ina, masipag sa trabaho.

super tyaga, simula ng nagkaisip ako nag-hahardware na siya.

ayaw niya bumili ng gamit para sa kanyang sarili. puro kami inuuna. bakt sila ganon? mga magulang talaga.madaling utangan, nagbabayad naman kasi ako. unlike ate. hahaha joke lang ulit, (nako, lagot ako pag nabasa to ni ate).

sobrang bait. matulungin. hindi showy. pero mafifieel mo naman.

CPA-pero hindi ginamit. haha

sa kanya ko nakuha ang pagiging businessminded.

laging paos, ewan ko ba.

d ko alam totoong boses ni ina.

thankful kami ni ate at siya ang aming ina.

--End--

Broken Dream

I don’t have plans to make another “sad” topic in my blog. Actually I’m posting non-sense topics just to add something good or at least happy thoughts. If you noticed, I had a statement in my YM saying that I “I want to fly”.

I’m walking in the hallway. I think it’s a hotel because it has many rooms in it. It’s very bright inside; I can feel the purity of the place.

So you still remember the movie Peter pan? Peter pan said to Wendy, “Think of HAPPY thoughts! (So that she can fly). Hindi ko pa alam na my dear friend already died nung mga panahon na yon. I’m just feeling sad, because I feel lonely. Kahit na puno ako ng kaibigan at nakakaaliw ang mga pangyayari sa paligid.

Nililibot ko ang white hotel, kasama ko pala ang mga kibigan ko sa loob. Pumunta ako sa kwarto kung saan nandon ang aking mga dormates, nakipagkwentuhan ako at nangamusta. Ngunit kailangan ko ng umalis agad. Ang sabi ko sa kanila

“guys aalis nako, may hahanapin pako eh!”

Sabi ni ate Jean,

“Cookai, tingnan mo muna tong binebenta ko. (pinapakita ang dugtong dugtong na colored papers na parang scratch papers lang)”

Sabi ko,

“mmm… sige sige, wait lang. may hahanapin lang talaga ako, tulungan kita mamaya”

Many days have passed now. Lagpas na din yung 40 days na tinatawag nila. I can say na I’m okay now. I don’t feel sad anymore, I feel happy for him that he’s in a happy place right now. Siguro mas mahirap pag nagkita kami tapos after that, nawala na siya. Mas maganda na siguro yung ganito.

Dali dali akong umalis sa kwarto nila. Habang naglalakad ako sa hallway nakakita ako ng glass walls. Hindi pala yun White HOTEL, WHITE HOSPITAL pala. Kasi nakakita ako ng mga babaeng nanganak. Nakahilera. Hawak ang kanilang mga bagong silang na sanggol.

Sobrang excitement ang nararamdaman ko non. Kasi malapit ko ng Makita ang hinahanap ko. Nararamdaman kong malapit na siya. Siguro ilang kwarto nalang.

I slept early that night. 10pm. That’s not normal for me, but I felt really sleepy that night, so… I slept early.

Malapit na! ayan na! sa wakas… makalipas ng ilang taong paghihintay. Siguro kung nakakalipad ako, lumipad nako papunta sayo. Nang biglang…….

*ring… ring… ring…

Damn!

Calling… Ate Kei

Nagriring ang mabuti kong PHONE!!!

*tuut* $^#$^ W%*$ #*$ &**&

“cookai, natutulog ka ba? Sumama ka samin, pupunta kami makati med. 8:30 nanjan na kami, sige later!”

D ko dapat sasagutin yung Phone sa sobrang pagka BADTRIP! Importante pala.

8:00am na non, so I have 30 min. left to fix myself before they arrive. I immediately rushed to the CR to take a shower. A fast one.

When I was inside the shower, It sank into my veins. Ang lungkot na naramdaman ko noong nakaraang lingo. Sh*t, ayoko na. ayoko ng malungkot ulit. Okay na nga ako eh.

Matagal nakong nag-aantay managinip. At sa wakas, nanaginip din ako. Kaso, bitin. Gusto kong matulog ulit. Baka magtuloy ang pagkikita namin. Kaso… ayaw na. wala na.

Pati ba naman sa panaginip, d kami matuloy. TAE… Tae to the ^nth power!

Am I getting good at this?

Am I getting good at this?

did you know that i hate writing blogs? Essays, Short Stories, Poems or watever.

'coz im not good in writing. I admit it. I know that im "that Bad". But i re-read my past posts, and i was amazed! (aba... parang... d ata ako yung nagsulat non ah)

ganon pala ang key. lagyan ng bawat emosyon ang lahat ng ginagawa mong komposisyon, kanta man ito, tula, o kahit simpleng kwento.

Happy na ulit ako. kaya eto, wala nanamang kwenta ang sinusulat ko. haha kailangan ko ata ng matinding kalungkutan bago makapag sulat ng maganda. at least para sa standards ko.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

actually d ko nga alam kung saan ako magaling.

wala pa ata akong isang bagay na ginagawa ko ngayon na masasabi kong magaling ako dito.

i tried

Sports-chess, volleyball, and of course my favorite SOFTBALL

Playing instruments- bamboo flute, DRUMS

Singing- walang gustong makinig sakin. ang BAD nila.. T_T (gusto ko padin siya. so guys, magbanda tayo! haha)

Photography- walang kwents padin yung mga shots ko, mga out of 10, may 3-5 na maganda (atleast may 3-5 dba? unlike.. Others. ahaha *evil laugh)

lahat diyan, hindi pako magiging number 1. o nagiging pinaka magaling (pag may contest) laging 2nd, o minsan. wala.. frustrations ko lahat yan. hahaha XD

favorite number ko pa naman yung 1. sa ngayon gusto ko malaman ang totoong talento na binigay sakin ni God. yung pwde kong masabi na "im good at this".

Excited nako kung ano yun! ^_^

****

nagpost lang ako ng bago dahil gusto ko ng maalis sa first list yung mga blog ko about Joseph. para happy happy na ulit.

sorry kung another nonsense post to.